ความคับแคบ

posted on 30 Oct 2012 18:47 by warintalaad
   เหมือนการปล่อยตัวเชิงรูปลักษณ์ของผมนั้น ลืมเพื่อนๆไปชั่วขณะ เพราะตลอดเวลา 17 ปีที่ผ่านมาเหมือนผมจะไม่ขาดเพื่อนเลยสักวัน มาถึงวันนี้ 1 ปีเต็มกับการอยู่คนเดียว ซึ่งคิดว่าจะเลียนแบบคนญี่ปุ่นคืออาจฆ่าตัวตายไปแล้ว ที่ไหนได้ กลับเรียนรู้ได้อีกอย่างคือ..สงบมาก ไร้ซึ่งเรื่องขนมเกรียบกุ้ง ผมไม่ได้หมายถึงเพื่อนเรื่องเยอะ หรือผมอาจเยอะเอง แต่หมายถึงการหลุดเข้าไปในป่าพร้อมเสียงนก น้ำตก ประสานสียงอย่างไพเราะ มันกลับทำให้ผมชอบ อีกอย่างจากที่เคยมองอะไรผ่านเลนส์  1 ปีที่เล่าซ้ำกลับปราศจากสิ่งนั้น แล้วมันก็อยู่ได้โดยการมองเห็นสิ่งนั้นซึ่งๆหน้า...โดยไม่ผ่านอะไรเลย ทีนี้มันก็เริ่มทำให้เรารับรู้และเห็นปัญหาที่เกิดฉับพลันและต้องแก้มัน ณ ตอนนั้น การรีรอไม่ใช่ทางออกที่ดีแน่ สุดท้ายมันก็ผ่านพ้นไปด้วยการเสียและได้ร่วมกันทั้งสองฝ่าย สรุป...ผมโอเคแล้ว แม้จะอยากกลับไปเฉียดเอาสังคมเก่าบ้างเมื่อมีโอกาส แต่เหมือนผมจะชอบแก้ปัญหาเฉพาะหน้ามากกว่าแล้วล่ะครับ...
 

เลิกจ้าง

posted on 24 May 2012 17:37 by warintalaad
   เมื่อวานได้ข่าวออกสื่อว่าสถานที่ที่เป็นหนึ่งในการชุบเลี้ยงผมมากว่า 6 ปี ได้ยุติบทบาทตัวเองลง พร้อมกับการเลิกจ้าง และจ่ายเงินตามกฏหมายให้กับพนักงานทั้งหมด 
  อั้ยนั้นไม่ทำให้ผมใจหายเท่ากับการที่กลุ่มเพื่อนๆร่วมงานระสำ่ำระสายและตกใจ เนื่องจากทางองค์กรไม่ได้แจ้งล่วงหน้าสำหรับการเลิกจ้าง ซึ่งทุกคนยังทำงานตามหน้าที่เป็นปรกติ สิ่งที่ผมทำได้ก็คือให้กำลังใจทุกคน  วิกฤติไม่ทำให้ใครหมดหวัง อาจชะงักในความคิดเพียงเวลาสั้นๆ และจะตามมาด้วยความสมหวังหากคุณใช้พยายามที่มีติดตัวมาเท่าๆกันตั้งแต่เกิด ความสุขความทุกข์เก็บไว้ให้คิดถึงกัน ระลึกถึง ประสบการณ์เลวร้ายล้วนกลับกลายเป็นสิ่งดีๆในวันหน้า
 
  ยังรักทุกคนเช่นกัน
วาริน..